ในพิธีกรรมผ่านความตายของสังคมไทย ดอกไม้จัดงานศพมิได้เป็นเพียงองค์ประกอบประดับเพื่อความสวยงามเท่านั้น หากแต่เป็นภาษาสัญลักษณ์อันลึกซึ้งที่สื่อสารความรู้สึกนับตั้งแต่ความอาลัยรัก ความเคารพ ไปจนถึงหลักธรรมทางพุทธศาสนา การเลือกสรรชนิด สี และรูปแบบของการจัดดอกไม้ในงานอวมงคลดังกล่าว จึงเป็นศาสตร์และศิลป์ที่สะท้อนโลกทัศน์ วัฒนธรรม และจิตวิญญาณของชุมชนอย่างแนบแน่น ดอกไม้กับโลกทัศน์ต่อความตายแบบไทย ในวัฒนธรรมไทยซึ่งรับอิทธิพลหลักจากพุทธศาสนา ความตายมิใช่การสูญสิ้นโดยสมบูรณ์ หากแต่เป็นเพียงการเปลี่ยนผ่านของวิญญาณไปสู่ภพภูมิใหม่ ดอกไม้ในงานศพจึงทำหน้าที่เป็นสื่อกลางระหว่างโลกแห่งความเป็นและความตาย ดอกไม้ที่ร่วงโรยไว้ง่ายเปรียบเสมือนสัจธรรมของชีวิตที่ไม่อาจยั่งยืน เป็นเครื่องเตือนสติให้ผู้อยู่รำลึกถึงความไม่เที่ยง (อนิจจัง) กระนั้น ในอีกแง่มุมเดียวกัน ความงามและกลิ่นหอมของดอกไม้ก็เป็นดั่งเครื่องบูชาที่แสดงความเคารพต่อผู้ล่วงลับ และเป็นของขวัญส่งท้ายอันงดงามในการเดินทางครั้งสุดท้าย การจัดดอกไม้ในงานศพจึงเป็นการผสมผสานระหว่างการยอมรับกฎธรรมชาติแห่งความเสื่อมสลาย กับการแสดงออกซึ่งความปรารถนาดีและความทรงจำอันงดงาม ภาษาสีและชนิดของดอกไม้: ความหมายที่แฝงเร้น ดอกไม้แต่ละชนิดและแต่ละสีในบริบทงานศพล้วนมีความหมายเฉพาะตัวที่ฝังรากลึกในวัฒนธรรม ดอกไม้สีขาว ได้แก่ ดอกมะลิ ดอกบัวขาว ดอกกล้วยไม้ขาว เป็นสีหลักที่พบเห็นบ่อยที่สุด สีขาวสื่อถึงความบริสุทธิ์ของดวงวิญญาณ ความสงบร่มเย็น และการเริ่มต้นใหม่ ตามคติพุทธ สีขาวยังสัมพันธ์กับพระพุทธคุณและความเป็นผู้หลุดพ้น ดอกมะลิโดยเฉพาะอย่างยิ่ง …
